کجا بود من مدهوش را حضور نماز

شاعر : خواجوي کرماني

که کنج کعبه ز دير مغان ندانم بازکجا بود من مدهوش را حضور نماز
که از نياز نمي‌باشدم خبر ز نمازمرا مخوان به نماز اي امام و وعظ مگوي
مباش منکر درديکشان شاهد بازچو صوفي از مي صافي نمي‌کند پرهيز
که بلبل سحري مي‌کند سماع آغازبساز مطرب مجلس نواي سوختگان
مرا ز ساز چه مي‌افکني بسوز و بسازاگر چو عود توام در نفس بخواهي سوخت
دو ديده‌ام نگر از شام تا سحرگه بازبدان طمع که کند مرغ وصل خوبان صيد
که بر سرآرد ازين ظلمتم شبان درازخيال زلف سياه تو گر نگيرد دست
که ناز ما بنيازست و نازش تو بنازتو در تنعم و نازي ز ما چه انديشي
ببند و چون سر زلفم برآفتاب اندازاگر ز خط تو چون موي سر بگردانم
مگر بلطف خداوندگار بنده نوازاميد بنده‌ي مسکين بهيچ واثق نيست
نظر به عشق حقيقتي بود نه عقل مجازخرد مجوي ز خواجو که اهل معني را
چرا که از پي آوازه مي‌رود آوازگذشت شعر ز شعري و شورش از گردون